Józef Korol
Biografia
Józef Korol urodził się 10 grudnia 1900 roku w Strzelcach Opolskich w rodzinie Karola i Gertrudy z domu Wolny. Jego ojciec był robotnikiem kolejowym, a od 1919 roku naczelnikiem stacji w Starym Oleśnie. Uczęszczał do szkoły ludowej w Strzelcach Opolskich, Jełowie i Opolu, a w 1911 roku rozpoczął naukę w gimnazjum humanistycznym w Opolu. Naukę przerwało powołanie do armii niemieckiej w grudniu 1917 roku. Walczył na froncie francuskim, gdzie odznaczono go Krzyżami Żelaznymi I i II klasy. Po demobilizacji w listopadzie 1918 roku ukończył kurs oficerski.
W 1919 roku zdał maturę w Kluczborku i podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1920 roku zaangażował się w akcję plebiscytową, pracując w Polskim Komisariacie Plebiscytowym w służbie wywiadowczej. W tym czasie jego ojciec został zamordowany przez niemiecką bojówkę. W 1921 roku brał udział w III powstaniu śląskim. Po powstaniu pracował w samorządzie w Świętochłowicach, a w 1924 roku wznowił studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, kończąc je z tytułem magistra prawa w 1928 roku.
Karierę urzędniczą rozwijał w Śląskim Urzędzie Wojewódzkim, a od 1929 roku był wicestarostą świętochłowickim. W 1931 roku objął stanowisko starosty w Tarnowskich Górach, pełniąc tę funkcję do 1935 roku. Następnie pracował w Chorzowie jako dyrektor biur Zarządu Miejskiego, a w 1939 roku został wiceprezydentem miasta. Był aktywnym działaczem Związku Powstańców Śląskich.
Ze względu na działalność przeciwko organizacjom hitlerowskim znalazł się na liście Sonderfahndungsbuch Polen. Po wybuchu wojny ukrywał się i zaangażował w konspirację, zakładając Polską Organizację Powstańczą. Od grudnia 1939 roku był komendantem Okręgu Śląskiego Służby Zwycięstwu Polsce, a po przekształceniu w Związek Walki Zbrojnej - komendantem ZWZ Okręgu Śląskiego. Zginął 27 sierpnia 1940 roku w willi „Lusia” w Wiśle-Jaworniku, podczas próby aresztowania przez żandarmerię niemiecką. Pochowany został w Cieszynie.